بی تو ، مهتای شبی ، باز ز آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم،خیره به دنبال تو گشتم،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.
در نهانخانه جانم گل یاد تو ، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید.
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فروریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آمد تو به من گفتی:"از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن،
آب،آیینه عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی،چندی از این شهر سفر کن!"
با تو گفتم:"حذر از عشق!؟ندانم،
سفر از پیش تو؟هرگز نتوانم،
نتوانم... روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد،
چون کبوتر ، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم..."
باز گفتم که :"تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم!"
اشکی از شاخه فرو ریخت،
مرغ شب،ناله تلخی زد و بگریخت...
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید!
یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم،نرمیدم...
رفت در ظلمت غم ،آن شب و شب های دیگر هم ،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...
بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!
(فریدون مشیری)
... و رفتم که سوار تاکسی بشم...
...آقایی که کنار من نشسته بود انگار بهونه پیدا کرده بود... شروع به صحبت و انتقاد از جامعه کرد...
یاد اون شعر بهرام افتادم که میگه:
